در مورد زن و زنان خیلی وقته که نتونستم مطلبی جمع کنم و یا لااقل کتابی در این زمینه بخونم. مدتهاست که خوندن کتاب جنس دوم( اثر سیمون دوبوار) رو در راس برنامه های روزانه گنجوندم اما نمی دونم چرا نمیشه و موقعیت پیش نمیاد که من این کتاب پرمحتوا رو بخونم. تا یک هفته قبل که درگیر کنکور ارشد بودم و بعد از این هم باید به فکر پایان نامه باشم. با این تفاسیر فکر نمی کنم وقتی پیش بیاد که بتونم بخونمش. اما چیز جالبی که بهش رسیدم و می تونم بگم که برای اکثر دخترا عمومیت داره اینه که دخترا اکثرشون در سنین مابین سیزده تا بیست سالگی دچار یه افسردگی بسیار شدید روحی و روانی شده و اگه نتونن به این مشغولیات فکری پاسخی بدهند و اونارو از ذهنشون پاک کنند خیلی زود از همه چی زده خواهند شد. به نظر من این بازه زمانی حساسترین دوران برای یک دختر هست. چون مردا که برنامه شون مشخصه و لااقل در ایران بدلیل تبعیضات شدید جنسی از بسیاری امکانات( تفریحی، فرهنگی و حتی اجتماعی) بهره مند هستند و هیچ دلیلی هم نداره که جوش بخورن و هی غصه کنن. اگه تونستن وارد دانشگاه بشوند که خب خیلی عالی و متعالی هست براشون و اگه هم نشد که برن بازم چیزی رو از دست ندادند، چون جامعه فرهنگی ایران امتیاز با ارزشی به نام حق انتخاب بهشون داده پس دلیل برا نگرانی ندارند. اما دخترا چی؟ خودشون رو با کدوم تفکر تطبیق بدهن. با تفکر سنتی که جای زن تویه آشپزخونه ست؟ یا با تفکر تجددگرایانه غربی که زن رو وسیله ای میدونه برای خوشگذرونی مرد؟ یا نه خودشون را با این معیارها رشد بدهند که اونها هم به عنوان یکی ازموجودات خداوندی دارای حق و حقوقی هستن و باید متناسب با شخصیت و پرستیژ اجتماعی شون به این حقوق برسند؟ که اگه بخواهند این کار رو هم بکنن خب با مخالفت شدید موجودی به نام مرد مواجه هستن. اینه که به شدت دچار حیران و سردرگمی میشن و نه تنها بعدها در زندگی مشترک نمی تونند از تمامی پتانسیل های خودشون برای زندگی استفاده بکنند که دچار بسیاری از مریضی هایی می شوند که اونهارو خیلی زود از پا در میاره. نمونه اش سرطان سینه که یک مریضی شایع در بین زنان ایرانی شده.
ما اگه می خواهیم جامعه ای داشته باشیم که بتونه از تمامی قوای خودش در جهت پیشرفت هر چه بهتر حرکت بکنه، باید به این مسائل فکر بشه. زن ایرانی با توجه با خصلت ایرانی بودنش الگویی رو قبول می کنه که مطابق با خصلت های ایرانی باشه. نباید براش الگویی رو در نظر گرفت که به هیچ عنوان با تفکرات او سازگار نیست. در پایان هم بگم که در رابطه با این موضوع، دین جای خود و دنیا هم جای خود. شاد باشید.
