از اولین لحظات اجرایی شدن طرح امنیت اجتماعی- اسم دیگر طرح حجاب- میخواستم که یک مطلب در این زمینه بنویسم و به عنوان یک شهروند ایرانی نظر خودم را در این زمینه بیان کنم. اما متأسفانه هیچ وقت فرصتی پیش نیامد که بتوانم این کار را انجام بدهم. هر چند الان هم که خیلی دیر شده و تقریباً این طرح- که با شکست مواجه شد- تمام شده، بازم نمی توانم مطلب درست و حسابی در این زمینه بنویسم و خب باید که عذرخواهی بنده را در این زمینه پذیرا باشید.
من به عنوان یک فرد ایرانی، بشدت این طرح را نفی می کنم و اعتقاد دارم که اگر ما خواهان این هستیم که حجاب – البته حجاب مورد نظر آقایان – از طرف خانم ها رعایت شود و به صورت سنتی در جامعه آن را مشاهده کنیم، بایستی که در مرحله اول یک تعریف جامع از خود کلمه "حجاب" داشته باشیم و سپس حد و حدودی برای آن مشخص کرده و ببینیم که افرادی که این مسئله را باید رعایت کنند، چگونه و در چه شرایطی باشند. در یکی از نقدهایی که برای این طرح نوشته شده بود، خواندم که بعد از گذشت حدود 28 سال از پیروزی انقلاب و با رعایت تمامی جوانب مسئله حجاب و کلاً مسائل مربوط به زنان و همچنین مسائل دینی که بطور کامل و واضح در تمامی سریال ها مشاهده می کنیم و با این حجم وسیع تبلیغات فرهنگی، چرا باید دختر ایرانی خود را به صورت مانکن به طریق خیلی زننده به نمایش بگذارد تا از این طریق بتواند هویت مجهول خودش را پیدا کند و در اصطلاح، خودی بنمایاند. واقعاً اشکال کار در کجاست؟ بگذریم از این کلام های احساسی که هیچگاه راه حلی پیش پای جامعه نگذاشته و نمی گذارد، هر چند که من اعتقاد دارم که نه تنها این طرح ها، بلکه تمامی طرح های از این قبیل، یک جنبه سیاسی بسیار کثیف دارد و به تنها چیزی که در این میان اصلاً فکر نمی شود و بها داده نمی شود، افرادی هستند که با رعایت کردن یا نکردن این طرح ها به اصطلاح سود یا زیان می کنند.
دکتر شریعتی در یکی از نوشته های خود جمله ی بسیار قشنگی دارد آنجا که می گوید: برای حل مشکل باید در ابتدا آن را قبول کرد، پذیرفت، به وجودش اعتراف کرد و سپس به دنبال راه حل بود. در این زمینه نیز باید ابتدا به ساکن، جامعه و علی الخصوص مسؤلانی که به ظاهر جوش آینده و سعادت ما جوانان را می خورند، به وجود این قضیه واقف شوند و به این نکته نیز توجه کنند که زن امروز – زن قرن 21 – واقعاً نمی تواند با معیارهای دو یا سه دهه قبل زندگی کند. واقعاً نمی تواند خودش را در پستوی خانه زندانی کند. پس باید برای وی – زن امروزی- یک الگو و یک معیاری که برای او قابل درک و قابل پذیرش باشد ارائه کرد و او را به پذیرش این الگو تشویق نمود. نکته ای که در این زمینه باید حتماً به آن توجه شود این است که حتی اگر اکثریت قریب به اتفاق زنان، الگوی شخصیتی خود را اشخاص برجسته دینی و مذهبی- حضرت فاطمه(س) و یا حضرت زینب(س)- قرار دهند، باز هم تعدادی از آنها هستند که نمی توانند این بزرگان را به عنوان معیاری برای خود بپذیرند. اگر ما در برخورد با این زنان با این عنوان که الگوی آنها مغایر با تفکرات مذهبی جامعه است، بخواهیم تردشان کنیم و آنها را نه تنها از خود برانیم که برایشان حتی حق زندگی هم قائل نشویم- چیزی که به وضوح در این مملکت به چشم می خورد- و سپس با شعار خواسته باشیم که درصد اجرایی شدن دستوران دینی در جامعه را بیان کنیم به بیراهه رفته ایم و تنها سر خود کلاه گذاشته ایم.
از اینها گذشته من از تمامی کسانی که خودشان را دلسوزانه و یا از روی نیتهای دیگر، مسؤل می دانند، خواهش می کنم که برای یک بار هم که شده در خلوت خودشان آنجا که فارغ از هر زنده باد و مرده باد بسر می برند، این سؤال را بپرسند که آیا نیاز فعلی زن ایرانی پوشاندن چند لاخ مو است؟؟؟؟
