به نام «زن». به نام موجودی که از جنس انسان است. پراحساس و لطیف. مغرور و پراراده. با وجود اینکه حدود دو سالی است که در این زمینه مطالعه می کنم و مطلب می نویسم، اما هرگاه که می خواهم چیز تازه ای بنویسم، بسیار برایم سخت است.
امروز تولد دختر رسول اکرم(ص) هست. به خاطر ارج نهادن به مقام زن، این روز را به نام این جنس نام نهاده اند. نامی که فقط به ظاهر به آن اعتنایی می شود و در باطن، زن همان موجود ضعیف ناقص العقل ناقص الخلقه است. موجودی ناتوان که باید به مرد تکیه کند. و اگر مردی نباشد او هم نیست. این روز را روز «زن» نام نهاده اند تا بدینگونه زنان را گرامی بدارند. اما این عمل مصداق بارز ضرب المثل معروف سیلی بر صورت زدن و نخودچی در جیب ریختن است. ما با زن چه کرده ایم؟ جز اینست که به او گفته ایم:« تو یک زنی، پس نمی توانی برای خودت تصمیم بگیری. جز اینست که گفته ایم تو زنی و بسیاری از امتیازات و حقوق او را به همین بهانه پایمال کرده ایم.
حق رفتن به ورزشگاه را ندارند. دیه اش نصف دیه کامل مرد است. شهادت دو زن به منزله شهادت یک مرد است. حق طلاق ندارد. حق حضانت فرزندان خود، فرزندانی که با شیره ی جان پرورده است را ندارد. فرزندانی را که نه ماه تمام با او حرف زده و هر کجا رفته با خود برده. بگذریم از این سخنان که همیشه بازگو شده و هیچگاه کسی نتوانسته آن را حل کند و اگر مردی به این قضیه به صورت علمی نگاه کند، مُهر بی دینی و الحاد به او خواهد خورد.
اما من فکر می کنم که درتمام این دوران و مدتی که زن،«زن» شده است و مرد، مرد، زن بودن این موجود است که به این جریان کمک شایانی کرده است. تا زمانیکه زنان ما در مقابل انجام کاری جنسیت خود را به میان بیاورند و بگویند که «من یک زنم بیشتر از این از من توقعی نیست» بسیاری از حقوق آنها پایمال می شود. موجودی که خود اظهار عجز و ناتوانی می کند، چگونه می توان با او از توانایی ها حرف زد؟ موجودی که خود، خودش را باور ندارد، از باورها با او حرف زدن، خیانت است در حق وی!
در هر حال بر خود لازم میدانم که به عنوان یه انسان و نه به عنوان یه مرد، این روز مبارک و عزیز را که خیلی به آن ایمان داشته و احترام می گذارم، بر تمام زنان ایران، به عنوان انسان از جنس زن، با تمام وجود تبریک بگویم! 
