امروز روز عید غدیر خم هستش. بزرگترین عید ما شیعه ها. روزی که « علی » به امامت رسید. از علی چه می دونیم؟ جز اینکه شبها درد دلش رو به چاه می گفت. یا اینکه خیلی تنها بود. و یا اینکه نیمه های شب برا فقرا و درمانده ها آذوقه می برد. و..... اما آیا دونستن این مسائل دردی رو از ماها درمان می کنه؟ وقتی نخواهیم مثل علی باشیم و در عمل به اون اقتدا کنیم، چه فرقی داره که اینارو بدونیم یا نه.
وقتی در صحنه حق و باطل نیستی هر کجا که می خواهی باش. چه به نماز ایستاده باشی و چه به شراب نشسته باشی.
وقتی عمل علی برات سخته و نمی تونی حتی در سطح خیلی کم اونو به اجرا در بیاری، وقتی انجام دادن عدالت علی برات سخته، چون هیچ چیزی عایدت نمیشه، وقتی مثل علی نمی تونی حقیقت رو فدای مصلحت نکنی هیچ سودی نداره که بیای از دلاوری ها و از خودگذشتگی های علی افسانه درست کنی و با حرص و ولع تمام به خورد دیگرون بدی.
آره علی تنها بود. اما آیا الان که چندین قرن از اون زمان داره می گذره، به نظر تو علی بین این همه شیعه و طرفدارش بازم تنها نیست؟ به نظر من که هست و خیلی خیلی هم تنهاست. علی اون وقتها هم به خاطر اینکه حرفش رو کسی نمی فهمید تنها بود و الان هم چون کسی حرفاشو نمی فهمه و یا اگه می فهمه خودش رو به نفهمی زده، بازم تنهاست. تنهای تنهای تنها.....
